100
0
70

Het is inmiddels alweer goed drie jaar geleden dat Destiny 1 uitkwam voor Xbox One. Het was de eerste grote hype voor deze generatie consoles. Zelfs zo erg dat de game van tevoren dusdanig de hemel in werd geprezen, dat het haast onmogelijk werd om alle beloftes na te komen.

Destiny 1 kreeg na release dan ook veel kritiek op onder andere de story. Die was er wel, maar erg omslachtig om te volgen en binnen zo'n zes tot acht uur uit te spelen. Veel gamers haakte hierdoor na een week al af. Wat ook begrijpelijk was tot op zekere hoogte want het kostte je zeker zo’n 50 tot 100 uur domweg grinden om een beetje fatsoenlijke gear te krijgen. Met gigantisch veel backtracking. Echter kwam Destiny 1 pas echt op gang toen men de Vault of Glass-raid ging spelen. Dit was het echte eindlevel van de game, waarin je samen met nog eens vijf spelers moest samenwerken om een gigantische eindbaas te verslaan. Hier deed je rustig een uurtje of twee á drie over. Gelukkig werd het materials grinden er in het vervolg (The Taken King) zo goed als uitgesloopt. Maar dit was voor veel gamers eigenlijk al te laat.

Nu drie jaar later zijn we eindelijk toe aan het vierde hoofdstuk in de Destiny Saga (Vanilla Destiny, The Taken King en Rise of Iron)

Als er één ding is wat Bungie (van de Halo series) ditmaal gedaan heeft, is het luisteren naar de gamers. De game is behoorlijk op de schop gegaan. Allereerst krijg je in D2 een meer dan fatsoenlijke story voorgeschoteld die je met gemak zo’n 12 tot 15 uur bezig houdt. De vertrouwde Tower uit het eerste deel wordt aangevallen door een speciale Cabal Divisie, de Red Legion. Hun leider is uit op het licht van de traveler, een gigantische Orb die boven de aarde hangt en bescherming biedt voor het leven op aarde. Na een gigantisch episch begin waarin je eigenlijk alles kwijt raakt, is het aan jou de taak om samen met oude en nieuwe karakters een einde te maken aan de verovering van de traveler.

Het verhaal van D2 is voor het eerst perfect in elkaar gezet met veel cutscenes. Wat natuurlijk al een mega verbetering is ten overgestelde van het eerste deel van Destiny. Het hele Grimoire gebeuren, de kaartjes met daarin de lore en het verhaal, is er volledig uit gehaald. Dus nooit meer naar een aparte website om daar te lezen wat er nu gebeurd is. Alles is direct in de game terug te vinden. Ook het ellendig lang grinden om je subclasses te upgraden is er uit, aangezien je ze natuurlijk nog niet vergeten was van het vorige deel. Of uren spelen voordat je wapen eindelijk een keer was geupgrade, niets van dat alles. In plaats van de spelers aan het grinden te zetten, hebben ze de game volgegooid met dingen die we wel willen hebben: MISSIES!

De beste verandering voor mij persoonlijk, is dat je nu niet meer eerst naar orbit hoeft te gaan. Je kan direct door reizen naar een missie die je wil doen, waar je ook bent in de game. Ook een gigantische verbetering zijn de public events. Deze worden gewoon netjes aangegeven op de kaart en kun je in meerdere moeilijkheidsgraden spelen. Hier ben je rustig een paar uur mee bezig zonder dat je het door hebt en word je rijkelijk beloond met loot.

Waar het in voorgaande delen vaak een kwestie van geluk was of je een exotic wapen of gear kreeg, zijn ze daar in D2 wat milder mee geworden. Want alleen al simpelweg een keer door de story heen lopen garandeerd je al van minimaal drie exotics. Het voelt gewoon allemaal wat eerlijker aan voor zowel de die hard spelers als de casual gamers.

Maar zoals de meeste Destiny spelers inmiddels wel weten, is dat de game pas echt begint wanneer je de story hebt uitgespeeld. En dat is in D2 nog meer dan ooit. Want heel eerlijk 90% van de game unlocked pas nadat je hem hebt uitgespeeld. Met dagelijks tientallen nieuwe quests die je per stuk rustig een half uur aan het werk zet. En laten we niet de speciale quests vergeten, waarmee je de beste en coolste wapens mee vrij speelt. Klein voorbeeld hiervan was de quest voor de Mida Multi Tool, die mij in totaal zeker drie tot vier uur heeft gekost om vrij te spelen. En ik had geen seconde het gevoel dat ik het eerder had gespeeld.

Qua gameplay blijft Destiny nog steeds een van de meest vooruitstrevende shooters van deze generatie en je kan aan alles merken dat Bungie de console shooters tot in de perfectie onder controle wil hebben. Het voelt gewoon zo goed aan hoe je alles aan snotter kan schieten in dit spel. En dat mis ik nog wel eens bij andere grote games.

Grafisch is D2 een gigantische stap vooruit vergeleken met deel 1, met de meest prachtige lichteffecten. De game loopt als een tierelier op 1080P met 30FPS. Amper een framedrop te bekennen, ik ben het zelf nog maar 1 keer tegen gekomen en toen was het ook echt even chaos op het scherm. Ik heb zelfs zelden een game gezien op de Xbox One met zoveel kleur. Of het nu op de oceaan planeet Titan is, waar de meeste schepen Nederlandse namen hebben. Tsja, Nederlanders blijven de meesters van het water. Of de maan Nessus die eruit ziet alsof je zo in de illustraties van Jeff Wayne’s War of the Worlds loopt tot de ruïnes in de Europese deadzone op aarde.

Ook de multiplayer voelt perfect aan, al vind ik het wel jammer dat ze van 6v6 naar 4v4 zijn gegaan. De hoeveelheid gamemodes tot nu toe vallen ook nog een beetje tegen. Maargoed, je bent dan D1 gewend met pak hem beet 10 gamemodes, en met zes mappen standaard in de game mogen we nog zeker niet klagen. Ze zijn duidelijk voor kwaliteit gegaan in plaats van kwantiteit.

Natuurlijk zijn de strikes weer van de partij. Dit is een soort mini raid die je met drie man kunt doorlopen. Echter had ik bij geen één van deze Strikes nu echt het gevoel dat ik echt iets nieuws speelde. Noemenswaardig zoals enkele strikes uit D1 ( The Nexus, Sepkis of The Shadow Thief) ben ik nog niet direct tegen gekomen. Wel gaaf is dat elke keer als je een strike opnieuw speelt, je random andere soorten enemies krijgt zodat je bijna nooit exact de zelfde strike speelt en dit je strategie vaak op de kop gooit.

Natuurlijk is het niet alleen maar perfectie wat D2 doet. Op dit moment kent de game nog wel wat rare glitches en is het soms heel moeilijk een cruicible match te starten. Maar dit zijn dingen die er in de loop van de tijd wel uit gehaald worden. Enige echte nadeel wat ik zelf ben tegen gekomen is het Shader systeem, de cosmetische kleuren op je gear. Dit is zeer onoverzichtelijk en nodigde niet direct uit om het snel te gaan gebruiken. En ja, als ik een beetje moet gaan zeuren vond ik het wel beetje cheap dat je pas nadat je hem had uitgespeeld je je Sparrow, een soort space scooter, weer kon gebruiken. Want anders zou je waarschijnlijk te snel door de game racen

Tussentijds oordeel:

Na zo’n 35 uur te hebben gespeeld in drie dagen tijd, durf ik wel te stellen dat Destiny 2 zich op elk vlak weet waar te maken. Bungie laat duidelijk zien dat ze geluisterd hebben naar hun achterban. En hebben op bijna alle vlakken de game weten te verbeteren. En met de 35 uur die ik er in heb gestopt, weet ik dat ik nog niet eens 25% van de game gezien heb. En dan moet de Raid (het ultieme doel) nog uitkomen.

D2 is ook zeker aan te raden voor nieuwkomers. Aangezien je eigenlijk weer vanaf scrap begint. Een makkelijke instap dus. Voor oudgedienden is het een feest van herkenning en voor de mensen die na een week spelen bij D1 zijn gestopt, dit is de game die jullie voor ogen hadden en meer.

Als solo speler zul je na goed 80 tot 100 uur het meeste wel een keer gezien hebben. Echter komt Destiny natuurlijk pas echt tot zijn recht als je met een leuk team speelt. Zeker met de raid en aankomende PVE/PVP events want dan kun je rustig 1000+ uur kwijt in deze game.

Een cijfer ga ik de game nog niet geven, aangezien het meeste nog moet komen. Het belangrijkste natuurlijk de raid en daarnaast de terugkeer van PvP events zoals Trials en Iron Banner.

Game is gekocht door reviewer, game is getest voor minimaal 35 uur waarvan alle game modes gespeeld zijn.

Destiny 2 - Preview

08 september 2017 - 102 remove_red_eye

Log in om te beoordelen.

Het is inmiddels alweer goed drie jaar geleden dat Destiny 1 uitkwam voor Xbox One. Het was de eerste grote hype voor deze generatie consoles. Zelfs zo erg dat de game van tevoren dusdanig de hemel in werd geprezen, dat het haast onmogelijk werd om alle beloftes na te komen.

Destiny 1 kreeg na release dan ook veel kritiek op onder andere de story. Die was er wel, maar erg omslachtig om te volgen en binnen zo'n zes tot acht uur uit te spelen. Veel gamers haakte hierdoor na een week al af. Wat ook begrijpelijk was tot op zekere hoogte want het kostte je zeker zo’n 50 tot 100 uur domweg grinden om een beetje fatsoenlijke gear te krijgen. Met gigantisch veel backtracking. Echter kwam Destiny 1 pas echt op gang toen men de Vault of Glass-raid ging spelen. Dit was het echte eindlevel van de game, waarin je samen met nog eens vijf spelers moest samenwerken om een gigantische eindbaas te verslaan. Hier deed je rustig een uurtje of twee á drie over. Gelukkig werd het materials grinden er in het vervolg (The Taken King) zo goed als uitgesloopt. Maar dit was voor veel gamers eigenlijk al te laat.

Nu drie jaar later zijn we eindelijk toe aan het vierde hoofdstuk in de Destiny Saga (Vanilla Destiny, The Taken King en Rise of Iron)

Als er één ding is wat Bungie (van de Halo series) ditmaal gedaan heeft, is het luisteren naar de gamers. De game is behoorlijk op de schop gegaan. Allereerst krijg je in D2 een meer dan fatsoenlijke story voorgeschoteld die je met gemak zo’n 12 tot 15 uur bezig houdt. De vertrouwde Tower uit het eerste deel wordt aangevallen door een speciale Cabal Divisie, de Red Legion. Hun leider is uit op het licht van de traveler, een gigantische Orb die boven de aarde hangt en bescherming biedt voor het leven op aarde. Na een gigantisch episch begin waarin je eigenlijk alles kwijt raakt, is het aan jou de taak om samen met oude en nieuwe karakters een einde te maken aan de verovering van de traveler.

Het verhaal van D2 is voor het eerst perfect in elkaar gezet met veel cutscenes. Wat natuurlijk al een mega verbetering is ten overgestelde van het eerste deel van Destiny. Het hele Grimoire gebeuren, de kaartjes met daarin de lore en het verhaal, is er volledig uit gehaald. Dus nooit meer naar een aparte website om daar te lezen wat er nu gebeurd is. Alles is direct in de game terug te vinden. Ook het ellendig lang grinden om je subclasses te upgraden is er uit, aangezien je ze natuurlijk nog niet vergeten was van het vorige deel. Of uren spelen voordat je wapen eindelijk een keer was geupgrade, niets van dat alles. In plaats van de spelers aan het grinden te zetten, hebben ze de game volgegooid met dingen die we wel willen hebben: MISSIES!

De beste verandering voor mij persoonlijk, is dat je nu niet meer eerst naar orbit hoeft te gaan. Je kan direct door reizen naar een missie die je wil doen, waar je ook bent in de game. Ook een gigantische verbetering zijn de public events. Deze worden gewoon netjes aangegeven op de kaart en kun je in meerdere moeilijkheidsgraden spelen. Hier ben je rustig een paar uur mee bezig zonder dat je het door hebt en word je rijkelijk beloond met loot.

Waar het in voorgaande delen vaak een kwestie van geluk was of je een exotic wapen of gear kreeg, zijn ze daar in D2 wat milder mee geworden. Want alleen al simpelweg een keer door de story heen lopen garandeerd je al van minimaal drie exotics. Het voelt gewoon allemaal wat eerlijker aan voor zowel de die hard spelers als de casual gamers.

Maar zoals de meeste Destiny spelers inmiddels wel weten, is dat de game pas echt begint wanneer je de story hebt uitgespeeld. En dat is in D2 nog meer dan ooit. Want heel eerlijk 90% van de game unlocked pas nadat je hem hebt uitgespeeld. Met dagelijks tientallen nieuwe quests die je per stuk rustig een half uur aan het werk zet. En laten we niet de speciale quests vergeten, waarmee je de beste en coolste wapens mee vrij speelt. Klein voorbeeld hiervan was de quest voor de Mida Multi Tool, die mij in totaal zeker drie tot vier uur heeft gekost om vrij te spelen. En ik had geen seconde het gevoel dat ik het eerder had gespeeld.

Qua gameplay blijft Destiny nog steeds een van de meest vooruitstrevende shooters van deze generatie en je kan aan alles merken dat Bungie de console shooters tot in de perfectie onder controle wil hebben. Het voelt gewoon zo goed aan hoe je alles aan snotter kan schieten in dit spel. En dat mis ik nog wel eens bij andere grote games.

Grafisch is D2 een gigantische stap vooruit vergeleken met deel 1, met de meest prachtige lichteffecten. De game loopt als een tierelier op 1080P met 30FPS. Amper een framedrop te bekennen, ik ben het zelf nog maar 1 keer tegen gekomen en toen was het ook echt even chaos op het scherm. Ik heb zelfs zelden een game gezien op de Xbox One met zoveel kleur. Of het nu op de oceaan planeet Titan is, waar de meeste schepen Nederlandse namen hebben. Tsja, Nederlanders blijven de meesters van het water. Of de maan Nessus die eruit ziet alsof je zo in de illustraties van Jeff Wayne’s War of the Worlds loopt tot de ruïnes in de Europese deadzone op aarde.

Ook de multiplayer voelt perfect aan, al vind ik het wel jammer dat ze van 6v6 naar 4v4 zijn gegaan. De hoeveelheid gamemodes tot nu toe vallen ook nog een beetje tegen. Maargoed, je bent dan D1 gewend met pak hem beet 10 gamemodes, en met zes mappen standaard in de game mogen we nog zeker niet klagen. Ze zijn duidelijk voor kwaliteit gegaan in plaats van kwantiteit.

Natuurlijk zijn de strikes weer van de partij. Dit is een soort mini raid die je met drie man kunt doorlopen. Echter had ik bij geen één van deze Strikes nu echt het gevoel dat ik echt iets nieuws speelde. Noemenswaardig zoals enkele strikes uit D1 ( The Nexus, Sepkis of The Shadow Thief) ben ik nog niet direct tegen gekomen. Wel gaaf is dat elke keer als je een strike opnieuw speelt, je random andere soorten enemies krijgt zodat je bijna nooit exact de zelfde strike speelt en dit je strategie vaak op de kop gooit.

Natuurlijk is het niet alleen maar perfectie wat D2 doet. Op dit moment kent de game nog wel wat rare glitches en is het soms heel moeilijk een cruicible match te starten. Maar dit zijn dingen die er in de loop van de tijd wel uit gehaald worden. Enige echte nadeel wat ik zelf ben tegen gekomen is het Shader systeem, de cosmetische kleuren op je gear. Dit is zeer onoverzichtelijk en nodigde niet direct uit om het snel te gaan gebruiken. En ja, als ik een beetje moet gaan zeuren vond ik het wel beetje cheap dat je pas nadat je hem had uitgespeeld je je Sparrow, een soort space scooter, weer kon gebruiken. Want anders zou je waarschijnlijk te snel door de game racen

Tussentijds oordeel:

Na zo’n 35 uur te hebben gespeeld in drie dagen tijd, durf ik wel te stellen dat Destiny 2 zich op elk vlak weet waar te maken. Bungie laat duidelijk zien dat ze geluisterd hebben naar hun achterban. En hebben op bijna alle vlakken de game weten te verbeteren. En met de 35 uur die ik er in heb gestopt, weet ik dat ik nog niet eens 25% van de game gezien heb. En dan moet de Raid (het ultieme doel) nog uitkomen.

D2 is ook zeker aan te raden voor nieuwkomers. Aangezien je eigenlijk weer vanaf scrap begint. Een makkelijke instap dus. Voor oudgedienden is het een feest van herkenning en voor de mensen die na een week spelen bij D1 zijn gestopt, dit is de game die jullie voor ogen hadden en meer.

Als solo speler zul je na goed 80 tot 100 uur het meeste wel een keer gezien hebben. Echter komt Destiny natuurlijk pas echt tot zijn recht als je met een leuk team speelt. Zeker met de raid en aankomende PVE/PVP events want dan kun je rustig 1000+ uur kwijt in deze game.

Een cijfer ga ik de game nog niet geven, aangezien het meeste nog moet komen. Het belangrijkste natuurlijk de raid en daarnaast de terugkeer van PvP events zoals Trials en Iron Banner.

Game is gekocht door reviewer, game is getest voor minimaal 35 uur waarvan alle game modes gespeeld zijn.

Redacteur:

Maurice

Score:

70/ 100

Reacties (0)

    Wees de eerste die reageert! Plaats een reactie

Reageren op dit item
Log in om een reactie te plaatsen
Ben je nog geen lid? Registreer dan meteen!