100
0
1

Ik krijg elk jaar gigantisch veel games voorgeschoteld. Wat ik hier vooral mooi aan vind, is dat er met regelmaat echt pareltjes tussen zitten. Echter heel, heel af en toe krijg je een spel voorgeschoteld dat je een kind eerst een half uur laat spelen voordat je hem of haar vertelt dat oma overleden is, om die pijn wat te verzachten.

Where Are My Friends is zonder twijfel de slechtste game van 2018 en wellicht zelfs van deze console generatie. The selling pitch voor dit spel luidt: 4 game genre’s in 1. LEUGENS! Dit spel heeft geen 4 genre´s, dit spel heeft 4 schijtlevels met elk 1 andere speltactiek, die amper door de alpha fase heen gekomen is.

Er zit een of ander vaag verhaal in over een oog op een eenwieler die zijn vriendjes kwijt is. Weet ik veel, er wordt namelijk geen reet uitgelegd in de game zelf en ik heb deze uitleg van de developer moeten horen. Daar gaat het dus al mis.

Het begin van de game wil een beetje point and click zijn. Dit gedeelte is enigszins speelbaar. Maar in dat deel zie je al enkele voorbodes van hoe slecht het gaat worden. De game gebruikt slechts 3 knoppen op de controller: 1. de left stick, 2. de X knop voor acties en 3. de A knop (waarmee je soms wel en soms niet kan springen, hier kom ik nog op terug). De X knop om een actie uit te voeren is zo afschuwelijk vertraagd dat je al bij de eerste lift 15x op de X knop gedrukt hebt voordat de lift vertrekt. Dit gaf mij serieus het gevoel dat ik iets verkeerd deed of dat er iets mis was met de controller.

Met ijzeren geduld, stalen zenuwenen en 15 koppen koffie heb ik mij door dit eerste stuk van de game heen geslagen. Zonder uitleg of whattever kom je in een ander gebied terecht, waar je dus uit die 4 genre games kan kiezen. Alle 4 de levels zijn 100% inspiratieloos en lelijk om naar te kijken. De muziek die er in zit duurt 25 seconden, om daarna weer een loopje te nemen. Het is gewoon afschuwelijk en zal er voor zorgen dat je na 20 minuten spelen al kleine beetjes bloed uit je oren voelt lopen.

De besturing is van epische proporties poep. Ik speel gigaveel platformgames. Ik leef en ik adem platformgames. Elke week speel ik nog steeds minimaal 1 van de Megaman games uit. Ik speel de NES versie van Ducktales uit in 8 minuten. Waarom? Omdat die games goed zijn en een besturing hebben die goed is. Wat gaat er hier mis dan Maurice vraag je je af? Nou daar komt ie. Als je een 2D platformer maakt voor een console, dan zorg je dat ook de d-pad op je controller werkt. De d-pad is gespecialiseerd voor 2D games, daarom zit de d-pad nog steeds op een controller. Duh, we gebruiken de d-pad al sinds de game&watch versie van Donkey Kong uit 1982. Het kan verdorie anno 2018 niet zo zijn dat dit iets nieuws was voor de bedenker van dit spel. Heel de game dient echter gespeeld te worden met de analoge stick. En nu komt de grap, zowel het naar boven duwen van de stick als de A knop zijn beide voor het springen. Echter als je al een klein beetje de stick schuin vasthoudt, is jouw karakter al half aan het springen. Het meest essentiële van een platformer is dat de controls werken. Dit werkt in dit geval dus voor geen meter.

De game probeert echt een soort moeilijkheidsgraad van games als bijvoorbeeld Super Meat Boy te halen. Maar waar Super Meat Boy dit haalt door uitdagende levels te maken met perfecte controls, haalt deze game dat door slecht leveldesign, slechte controls en afschuwelijke hit detection, die soms wel en soms niet werkt. Zonder grap, na 20 minuten spelen heb ik mijn controller gewisseld, omdat ik dacht dat er wat mis was met mijn controller.

Eindwoord

Dit is een game die werkelijk alles fout doet. De graphics zijn afschuwelijk slecht en lijken te zijn gemaakt door een terminale hyena op de DOS versie van Paint. De controls zijn zo episch slecht dat je je afvraagt of de maker van het spel überhaupt ooit een game gespeeld heeft. De muziek doet na 5 minuten pijn aan je oren, tot bloedens toe. Het is inspiratieloos met belachelijk slecht level design. Na het spelen van dit spel heb je maar 1 vraag aan jezelf, Where are My Friends? Want deze ga je nodig hebben inclusief een psychiater en jaren professionele hulp. Ik ga nu eerst even een paar dagen in foetushouding liggen huilen op bed. En wil graag de wereld waarschuwen voor deze abomination van een game. Ik hoop dat ik er snel weer boven op kom.  

KOOP DIT SPEL NIET! TENZIJ JE HET ECHT NIET MEER ZIET ZITTEN, MAAR TOCH NOG ENIGSZINS TWIJFELT!

Deze game is beschikbaar gesteld door uitgever, en bedankt...

 

CRAP GAME - Review

08 maart 2018 - 1073 remove_red_eye

Log in om te beoordelen.

Ik krijg elk jaar gigantisch veel games voorgeschoteld. Wat ik hier vooral mooi aan vind, is dat er met regelmaat echt pareltjes tussen zitten. Echter heel, heel af en toe krijg je een spel voorgeschoteld dat je een kind eerst een half uur laat spelen voordat je hem of haar vertelt dat oma overleden is, om die pijn wat te verzachten.

Where Are My Friends is zonder twijfel de slechtste game van 2018 en wellicht zelfs van deze console generatie. The selling pitch voor dit spel luidt: 4 game genre’s in 1. LEUGENS! Dit spel heeft geen 4 genre´s, dit spel heeft 4 schijtlevels met elk 1 andere speltactiek, die amper door de alpha fase heen gekomen is.

Er zit een of ander vaag verhaal in over een oog op een eenwieler die zijn vriendjes kwijt is. Weet ik veel, er wordt namelijk geen reet uitgelegd in de game zelf en ik heb deze uitleg van de developer moeten horen. Daar gaat het dus al mis.

Het begin van de game wil een beetje point and click zijn. Dit gedeelte is enigszins speelbaar. Maar in dat deel zie je al enkele voorbodes van hoe slecht het gaat worden. De game gebruikt slechts 3 knoppen op de controller: 1. de left stick, 2. de X knop voor acties en 3. de A knop (waarmee je soms wel en soms niet kan springen, hier kom ik nog op terug). De X knop om een actie uit te voeren is zo afschuwelijk vertraagd dat je al bij de eerste lift 15x op de X knop gedrukt hebt voordat de lift vertrekt. Dit gaf mij serieus het gevoel dat ik iets verkeerd deed of dat er iets mis was met de controller.

Met ijzeren geduld, stalen zenuwenen en 15 koppen koffie heb ik mij door dit eerste stuk van de game heen geslagen. Zonder uitleg of whattever kom je in een ander gebied terecht, waar je dus uit die 4 genre games kan kiezen. Alle 4 de levels zijn 100% inspiratieloos en lelijk om naar te kijken. De muziek die er in zit duurt 25 seconden, om daarna weer een loopje te nemen. Het is gewoon afschuwelijk en zal er voor zorgen dat je na 20 minuten spelen al kleine beetjes bloed uit je oren voelt lopen.

De besturing is van epische proporties poep. Ik speel gigaveel platformgames. Ik leef en ik adem platformgames. Elke week speel ik nog steeds minimaal 1 van de Megaman games uit. Ik speel de NES versie van Ducktales uit in 8 minuten. Waarom? Omdat die games goed zijn en een besturing hebben die goed is. Wat gaat er hier mis dan Maurice vraag je je af? Nou daar komt ie. Als je een 2D platformer maakt voor een console, dan zorg je dat ook de d-pad op je controller werkt. De d-pad is gespecialiseerd voor 2D games, daarom zit de d-pad nog steeds op een controller. Duh, we gebruiken de d-pad al sinds de game&watch versie van Donkey Kong uit 1982. Het kan verdorie anno 2018 niet zo zijn dat dit iets nieuws was voor de bedenker van dit spel. Heel de game dient echter gespeeld te worden met de analoge stick. En nu komt de grap, zowel het naar boven duwen van de stick als de A knop zijn beide voor het springen. Echter als je al een klein beetje de stick schuin vasthoudt, is jouw karakter al half aan het springen. Het meest essentiële van een platformer is dat de controls werken. Dit werkt in dit geval dus voor geen meter.

De game probeert echt een soort moeilijkheidsgraad van games als bijvoorbeeld Super Meat Boy te halen. Maar waar Super Meat Boy dit haalt door uitdagende levels te maken met perfecte controls, haalt deze game dat door slecht leveldesign, slechte controls en afschuwelijke hit detection, die soms wel en soms niet werkt. Zonder grap, na 20 minuten spelen heb ik mijn controller gewisseld, omdat ik dacht dat er wat mis was met mijn controller.

Eindwoord

Dit is een game die werkelijk alles fout doet. De graphics zijn afschuwelijk slecht en lijken te zijn gemaakt door een terminale hyena op de DOS versie van Paint. De controls zijn zo episch slecht dat je je afvraagt of de maker van het spel überhaupt ooit een game gespeeld heeft. De muziek doet na 5 minuten pijn aan je oren, tot bloedens toe. Het is inspiratieloos met belachelijk slecht level design. Na het spelen van dit spel heb je maar 1 vraag aan jezelf, Where are My Friends? Want deze ga je nodig hebben inclusief een psychiater en jaren professionele hulp. Ik ga nu eerst even een paar dagen in foetushouding liggen huilen op bed. En wil graag de wereld waarschuwen voor deze abomination van een game. Ik hoop dat ik er snel weer boven op kom.  

KOOP DIT SPEL NIET! TENZIJ JE HET ECHT NIET MEER ZIET ZITTEN, MAAR TOCH NOG ENIGSZINS TWIJFELT!

Deze game is beschikbaar gesteld door uitgever, en bedankt...

 

Redacteur:

Maurice

Score:

1/ 100

Reacties (2)

  • Just Rubinioow

    Wel de 1000G gehaald? ?

    08 maart 2018
  • THE MINTMEN

    Lijkt me wel een leuk spelletje om weg te geven. In een leuke weggeef actie. Hint hint.

    08 maart 2018
Reageren op dit item
Log in om een reactie te plaatsen
Ben je nog geen lid? Registreer dan meteen!